സൺസെറ്റ്

അങ്ങകലെ ആഴിയുടെ അലകളെ പുൽകുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി ഞാൻ നിശബ്ദയായ് നിന്നു. അസ്തമയം എന്ന മായക്കാഴ്ച്ച എനിക്ക് ഇന്നും അത്ഭുതമാണ്.... നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷയെ ബാക്കി നിർത്തി ഇന്നിന്റെ വേദനകളെ കഴുകിക്കളയുവാൻ മുങ്ങാംകുഴിയിടാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്ന സൂര്യൻ.....
കാലം പരുക്കേൽപ്പിച്ച എന്റെ വൃണങ്ങളെ അരുമയോടെ തലോടുന്ന അലകൾ... അറിയാതെ മിഴിയിൽ നിന്നും തുളുമ്പി വന്ന ഓർമ്മകളെ സ്നേഹത്തോടെ തുടച്ചു നീക്കുന്ന കാറ്റലകൾ... കണ്ണുനീരിന്റ ഉപ്പുരസം ഈ ഉപ്പു കാറ്റിന് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നിരിക്കാം... അറിയില്ല.....
അതോ , അലകൾക്കു സമ്മാനിക്കാൻ എന്റെ മിഴിനീരിനെ മോഷ്ടിക്കുകയാണോ .... ഒരു പക്ഷേ അതാവാം തിരകൾക്ക് ഇത്ര ഉപ്പുരസം...
എത്ര പിണങ്ങിയാലും പതിവായി സാഗരത്തിൽ സംഗമിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ സ്നേഹമാണോ, അതോ  എത്ര മാറ്റി നിർത്തിയിട്ടും തീരത്തിനെ തലോടുന്ന തിരയുടെ സ്നേഹമാണോ വലുത്?
    എന്റെ ചിന്തകൾ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒഴുക്കിൽ പെട്ടു... നാളെ എന്ന പ്രതീക്ഷ.... ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ഉത്തരം അതായിരുന്നു... കാലം കരുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഒരു പുലരി... ആ പുലരിയിൽ ഉണ്ടാവട്ടെ ഒരു പുഞ്ചിരി ..... സൂര്യനും, തിരകൾക്കും , തീരത്തിനും , എന്റെ ചുണ്ടിലും, അല്ല എല്ലാ ചുണ്ടുകളിലും...